Óvíða
á íslandi mun vera eins “huldulegt” landslag og í Hjaltastaðahreppi eða
“Útmannasveit” eins og sveitin
var líka kölluð, þar sem tignarlegir stuðlabergklettar skiptast á við
spegilskyggðar ár og vötn, milli kjarri vaxinna ása. Þetta hafa listamenn
skynjað, enda hefur sveitin alið af sér nokkra vel þekkta málara, og aðrir
hafa dvalið þar langdvölum. Á flestum bæjum hefur líka orðið vart við
álfa eða huldufólk, þó búast mætti við fleiri sögum þaðan, ekki síst
vegna nálægðar við Borgarfjörð, þar sem þéttbýli álfa er hvað mest hérlendis.
Vekur það grunn minn um að en sé töluvert óskráð af sögum úr þessari
sveit og þætti mér gott að fá línu um það.
Engar
þjóðsögur eru þekktar af dvergum í sveitinni, en þó hafa einhverjar
tegundir þeirra sést í seinni tíð. Ekki eru þekktir neinir sértakir álagablettir,
nema í sambandi við huldufólksbústað við Selfljótsbrú, fornhaugar eru fáir
og lítið um tröll.